BIP
 
17 Wielkopolska Brygada Zmechanizowana rozlokowana jest na stałe w garnizonie Międzyrzecz. Międzyrzecz należy do miast o specyficznym rodowodzie. Jest miastem, które zaliczane jest do najstarszych miast polskich. Położony w rozwidleniu dwóch rzek: Obry i Paklicy. Materiały historyczne mówią nam, iż już, na przełomie IX/X wieku istniał tu gród, pamiętający jeszcze przodków Mieszka I.

 

 
Międzyrzecz odgrywał doniosłą rolę w miarę rozwijania się państwowości polskiej, co świadczy samo ulokowanie tutaj opactwa benedyktyńskiego, o którym wzmiankuje kronikarz niemiecki Thietmar, opisując wydarzenia z 1005 roku.
W 1248 r. Międzyrzecz posiadał już prawa miejskie.

 


W drugiej ćwierci XIV wieku, jak podaje kronika Janka z Czarnkowa rozpoczęto w Międzyrzeczu budowę zamku, a ukończono ją pod koniec czwartej ćwierci tego stulecia, budowany był za panowania króla Kazimierza Wielkiego. Rok 1458 otwiera nowy rozdział w dziejach Międzyrzecza, mianowicie Kazimierz Jagiellończyk nadał miastu prawo magdeburskie, był to dowód na to, iż Międzyrzecz u schyłku średniowiecza stał się w pełni rozwiniętym, sprawnie funkcjonującym miastem. Główną formą działalności wytwórczej było sukiennictwo. Przez kolejne dziesięciolecia kształtowało ono charakter i wizerunek miasta. Obok sukienników najliczniej reprezentowanymi profesjami były: krawiectwo, szewstwo, kuśnierstwo. Lecz mimo to handel związany z sukiennictwem był nadal główną siłą napędzającą rozwój miasta.
 

 

 


Szybki rozwój trwał do końca XVI w. Wiek XVII i XVIII, to zahamowanie w rozwoju Międzyrzecza, na skutek klęsk, epidemii, najazdów i udziale w teatrze prowadzonych ówcześnie działań wojennych. Od roku 1793, czyli od II rozbioru Polski, Międzyrzecz wraz z całą Wielkopolską zostaje zagarnięty przez Prusy. Także na mocy postanowień Kongresu Wiedeńskiego, miasto pozostaje w granicach Prus. W tym okresie, miało swój krótki epizod wolności, a mianowicie należąc do Księstwa Warszawskiego, który kończył się na upadku Napoleona Bonaparte, Międzyrzecz, należąc do Prus, nie rozwijał się w taki sposób, w jaki powinien, choć przybywało szkół, handel był na pograniczu marginalnym. Miasto rozwiało się jedynie jako centrum rozległego powiatu, którego starostowie, początkowo nawet nie rezydowali w Międzyrzeczu. W II połowie XIX w.Mędzyrzecz zaczyna na nowo odżywać.
W 1885 r. Międzyrzecz połączono linią kolejową ze Zbąszynkiem, a miasto zyskało szybkie połączenie z Poznaniem i Berlinem, uzyskano także światło elektryczne. Kolejnym etapem rozwoju były wodociągi.

 

 

 

 

 

 

 

Spokojne życie miasta zakłócił wybuch I wojny światowej. Miasto zapłaciło za tę wojnę bardzo drogo. W okresie międzywojennym Międzyrzecz pełnił przez kilka lat rolę stolicy całej prowincji, dopóki w Pile nie zbudowano nowych gmachów administracyjnych. Jedynie pod względem militarnym Międzyrzecz nie utracił swego znaczenia z uwagi na bliskość granicy i ciągły wzrost wrogości wobec Polski.
Od roku 1936 Niemcy podjęli w okolicach Międzyrzecza budowę pasa fortyfikacji tzw. Frontu Ufortyfikowanego Łuku Odry - Warty.
Budowa MRU została wstrzymana przez Hitlera w 1938 r. a wznowiona dopiero po klęskach Niemców na froncie wschodnim w 1944 r. W 1945 r .umocnienia MRU nie odegrały większej roli. Nie obsadzone na czas przez niemiecką załogę nadzwyczaj szybko uległy wojskom I Frontu Białoruskiego.
Po II wojnie światowej Międzyrzecz wraca do Polski.Obecnie Międzyrzecz liczy ponad 20 tysięcy mieszkańców i jest siedzibą władz gminy Międzyrzecz, obejmującym swym zasięgiem miasto Międzyrzecz i siedemnaście sołectw. Brak jest znaczącego i wiodącego ośrodka produkcyjno - usługowego. Przeważają mniejsze przedsiębiorstwa i zakłady rzemieślnicze z branży budowlanej, rolnej, chemicznej, drzewnej i metalowej.
Brak przemysłu jest szansą rozwoju turystyki na obszarze gminy. Gmina Międzyrzecz położona jest w jednym z najbardziej zalesionych zakątków kraju. Rozległe kompleksy leśne dają schronienie dzikom, sarnom, jeleniom, lisom, zającom a także licznym gatunkom leśnego ptactwa.
Okolice Międzyrzecza obfitują w jeziora. Największe ich skupiska są niedaleko wsi Bobowicko, Nietoperek, Kursko, Lubikowo. Atutem tego regionu jest jego atrakcyjność turystyczna, w czym idzie w parze duża ilość ośrodków wypoczynkowych z naturalnymi rezerwatami przyrody: Rezerwat przyrody "Nietoperek" i zabytkami architektonicznymi, choćby Międzyrzecki Rejon Umocniony, zabytki w samym Międzyrzeczu, wsparte o swoje Muzeum. Rozwój turystyki w rejonie, wobec drobnego przemysłu, może stać się główną siłą napędową rozwoju miasta.