BIP
 

Batalion dowodzenia Decyzją Nr 84/MON Ministra Obrony Narodowej z dnia 17 marca 2010 roku przejął dziedzictwo tradycji 2. Pułku Strzelców Wielkopolskich oraz 56. Pułku Piechoty Wielkopolskiej, otrzymał wyróżniającą nazwę „Strzelców Wielkopolskich” oraz  imię patrona, por. Jana Rzepy.

PATRON

Por. Jan Rzepa urodził się 14 czerwca 1899 r. w Ćmachowskich Hubach k. Wronek, w rodzinie robotnika rolnego jako najmłodsze dziecko z siódemki rodzeństwa. W 1917 r. został powołany do armii niemieckiej i skierowany do Frankfurtu nad Odrą, wcielony do 12 pułku grenadierów a po przeszkoleniu skierowany na front zachodni do Francji. Walczył pod Verdun, gdzie jako jedyny z obsługi ciężkiego karabinu maszynowego przeżył wybuch pocisku artyleryjskiego. Ranny znalazł się w szpitalu. Po zawieszeniu broni skierowany został do Cottbus, skąd wyjechał na urlop do domu. Uczestniczył w Powstaniu Wielkopolskim od momentu jego wybuchu, biorąc udział w opanowaniu więzienia we Wronkach 30 grudnia 1918 r. Pełnił służbę w oddziale stacjonującym we Wronkach. 6 stycznia 1919 uczestniczył w wypadzie powstańców z Wronek na stację kolejową w Miałach, który przyniósł opanowanie tej miejscowości i okolic. Następnie wraz z grupą powstańców został przydzielony do powstańców z Grodziska. Przebywał w Zbąszyniu, Opalenicy i Wolsztynie.

Walczył w szeregach 3 kompanii karabinów maszynowych III batalionu 2 pułku strzelców wielkopolskich (późniejszego 56pp), utworzonej w marcu 1919 r., którą dowodził sierż. Cieślik. We wrześniu 1919 r., wraz ze swoją jednostką, wyruszył z Kościana na front wschodni. Brał udział w walkach w okolicach Bobrujska, walkach odwrotowych (Leśna, Słonim, Świsłocza, Krynica, Kamieniec Litewski, Gnojono. Jego jednostka wzięła udział w zwrocie zaczepnym znad Wieprza, w ramach operacji znanej jako „Cud nad Wisłą”. Dalej brał udział w walkach nad Berezyną i w opanowaniu Baranowicz i Mińska. Jan Rzepa został odznaczony krzyżem litewsko-białoruskim, a 56 pułk piechoty jako jeden z 14-tu pułków piechoty (na 90) za zasługi wojenne został odznaczony Krzyżem Virtuti Militari. Po zakończeniu walk Jan Rzepa wraz z pułkiem trafił do Krotoszyna. Zdemobilizowany w 1922 roku założył rodzinę i zamieszkał w Pożarowie. W 1923 roku ożenił się z Panną Elżbietą Roszak. W 1930 roku przeprowadził się do Wartosławia. W 1939 został ponownie zmobilizowany, tym razem do jednostki saperów, z którą przebył cały szlak bojowy w składzie Armii Poznań gen. Tadeusza Kutrzeby. Dostał się do niewoli niemieckiej w okolicach Kutna. 11 października 1939 r. został zwolniony z obozu jenieckiego „Rosenblatt” w Łodzi. Wrócił do rodziny. Następnie został wywieziony na przymusowe roboty do Austrii, w okolice Wiednia. Stamtąd wrócił do domu 10 maja 1945 r., pokonując pieszo drogę około 800 km.
Po wojnie pracował w Poznaniu. W 1959 r. przeprowadził się do Wronek i podjął pracę w przedsiębiorstwie komunalnym gdzie doczekał się emerytury. We wrześniu 1999 uczestniczył w odsłonięciu Pomnika Powstańców Wielkopolskich i Kompanii Obrony Narodowej we Wronkach. Decyzją Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej został mianowany na stopień porucznika. Szczególnym wyrazem szacunku było ofiarowanie przez Pana Prezydenta RP Aleksandra Kwaśniewskiego Panu Janowi Rzepie w czerwcu 2001 r. pamiątkowej szabli oficerskiej. Porucznik Jan Rzepa od kwietnia 2004 roku był ostatnim Powstańcem Wielkopolskim. Ostatnim z tysięcy bohaterów wydarzeń z lat 1918-1919, które przyniosły Wielkopolsce wolność. 14 czerwca 2004r. całe Wronki obchodziły 105. urodziny ostatniego Powstańca Wielkopolskiego. Jan Rzepa w swoim długim życiu dochował się: czwórki dzieci, 18 wnuków, 36 prawnuków, 4 praprawnuków. Zmarł 23 marcu 2005 roku. Ostatniego Powstańca żegnały tłumy, delegacje, zaproszeni goście. 

TRADYCJE

Batalion dowodzenia, od 17 marca 2010r., dziedziczy tradycje 2. Pułku Strzelców Wielkopolskich oraz 56. Pułku Piechoty.

Po podpisaniu przez Niemcy 16 lutego 1919 rozejmu w Trewirze, kończącego formalnie walki na froncie wielkopolskim, utworzono z oddziałów powstańczych grupy zachodniej
2 Pułk Strzelców Wielkopolskich pod dowództwem ppor. Antoniego Nieboraka. Dzień 16 marca 1919 należy przyjąć jako datę powstania 2 Pułk Strzelców Wielkopolskich. Pułk liczył 15 oficerów, 216 podoficerów i 2440 strzelców.3 maja 1919 gen. piech. Józef Dowbor-Muśnicki rozkazem dziennym nr 119 zatwierdził dzień 8 maja (św. Stanisław) świętem pułkowym dla 2 Pułku Strzelców Wielkopolskich.
Stan liczebny pułku na dzień 15 marca 1919 r. wynosił: 15 oficerów, 216 podoficerów, 2400 szeregowych, 14 koni wierzchowych,  101 koni taborowych, 2812 karabinów, 51 ciężkich i lekkich karabinów maszynowych, 43 wozy taborowe, 12 kuchni polowych.
Pułk składał się z:
- I batalionu pod dowództwem ppor. S.Frydera ( później kpt. Janusza Wężyka), którego miejscem stacjonowania były Wronki,
- II batalionu ppor. B.Thomasa stacjonującego w Pniewach,
- III batalionu ppor. S.Siudy stacjonującego w Wolsztynie i Rakoniewicach,
- szkoły podoficerskiej w Lwówku.
W kompanii karabinów maszynowych wchodzącej w skład III batalionu służył najdłużej żyjący powstaniec wielkopolski, mieszkaniec Wronek, Jan Rzepa. Dodatkowo w skład pułku wchodziła kompania sztabowa karabinów maszynowych i pluton telefonistów.
11 kwietnia 1919 r., po ukończeniu szkolenia i uzupełnieniu wyposażenia, pułk zajął pozycje na froncie wielkopolskim od Kopaniny do Wronek.
Z dniem 1 maja dowództwo pułku objął kpt. Zygmunta Łęgowskiego a dotychczasowy dowódca ppor. Antoni Nieborak z dniem 16 maja objął stanowisko, zorganizowanego we Wronkach, batalionu zapasowego pułku.
W czerwcu 1919 roku pułk został włączony w skład 1 dywizji strzelców Wielkopolskich.
Pułk rósł w siłę osiągając w lipcu stan 3740 żołnierzy.

27 sierpnia został zastąpiony na froncie przez 6 pułk strzelców Wielkopolskich i skoncentrował się w rejonie Kościan-Śmigiel, gdzie został doposażony.
W dniach 5-7 wrzesień pułk wyruszył transportem kolejowym na front wschodni.
Około 12 września 1919 r. 2 pułk strzelców wielkopolskich przybył w rejon Hermanowicz dołączając do innych jednostek 1 Dywizji Strzelców Wielkopolskich, aby wziąć udział w wojnie polsko-bolszewickiej. 19 września pułk przeprowadził (wspólnie z innymi jednostkami) udaną akcję na Połock a następnie przesunął się w okolice Bobrujska.
W ramach ujednolicania nazewnictwa jednostek Wojska Polskiego zgodnie z rozkazem Ministerstwa Spraw Wojskowych z 10 grudnia 1919 r. pułk zmienił nazwę na 56 Pułk Piechoty (56pp) wchodząc w skład dywizji, która została przemianowana na 14 Dywizję Piechoty.
23.12.1920 r. 56 Pułk Piechoty Wielkopolskiej załadowany został na transport kolejowy i skierowany do Wielkopolski. Nie wrócił jednak już do swych poprzednich miejsc stacjonowania. Po krótkim pobycie we Wrześni i Śremie przeniesiony został do Krotoszyna.
W okresie przewrotu majowego krotoszyniacy udali się do Warszawy aby walczyć po stronie rządowej. Złożony tylko z żołnierzy starszego rocznika (22 oficerów i 427 szeregowych) pułk wyruszył 13.05.1926 r. do Warszawy gdzie wraz z 68pp i 14 pap utworzono grupę gen. Michała Żymierskiego.
Wojna polsko-niemiecka dla 56 Pułku Piechoty Wielkopolskiej pod dowództwem płk Wojciecha Tyczyńskiego rozpoczęła się 1 września 1939 r. wraz z przekroczeniem o godzinie 4.00 rano granicy państwowej przez 183 pułk landwehry na odcinku: Bestwin (Rayman) – Zduny (Pawlak) – Chachalnia (Łukowiak) – Sulmierzyce (Kubicki) – Uciechów (Cichoń). Próby przełamania dobrze zorganizowanej obrony i zdobycie Krotoszyna przez wojska niemieckie w pierwszym dniu wojny się nie powiodły.

W wyniku ogólnie niekorzystnej sytuacji militarnej w Wielkopolsce 56 Pułk Piechoty, działając w systemie obrony 25 Dywizji Piechoty gen. Franciszka Altera, musiał opuścić pozycje obronne pod Krotoszynem. Następnego dnia pododdziały tego pułku wraz z dowódcą, zajęły pozycje nad rzeką Prosną, wzmacniając ugrupowanie obronne Armii Poznań gen. Tadeusza Kutrzeby. Pułk brał udział w bitwie nad Bzurą. "Dzień chwały" pułku przypada na 16 września, kiedy to pod Adamową Górą w walkach z 4 DP. zniszczono 32 czołgi. Po przebiciu się do Warszawy żołnierze pułku obsadzili odcinek na Ochocie między Fortem Szczęśliwice, a Mokotowski.
Wg etatów obowiązujących w 1939 r. pułk piechoty czynnej składał się z :
- trzech batalionów piechoty;
- kompanii przeciwpancernej;
- kompanii zwiadu;
- kompanii gospodarczej;
- plutonu przeciwgazowego;
- plutonu artylerii piechoty;
- plutonu łączności;
- plutonu pionierów.
Dowódcy pułku:
W okresie międzywojennym 56 Pułkiem Piechoty dowodzili:
ppor.Antoni Nieborak (od 16.03.1919),
kpt./ppłk Zygmunt Łęgowski (od 01.05.1919),
płk dypl. Zygmunt Dzwonkowski  (od 15.07.1927),
ppłk/płk piech. Marian Józef Ocetkiewicz (od 28.01.1929),
ppłk/płk piech. Wojciech Jan Tyczyński (od 28.06.1933).
kpt. Jan Błyskosz p.o. (w czasie przebijania się z puszczy Kampinowskiej do Warszawy, zaledwie kilka dni pod nie obecność dowódcy, który był prawdopodobnie nieprzytomny).

Zgodnie z decyzją Kanclerza i Kapituły Orderu Wojennego Virtuti Militari, batalion dowodzenia Strzelców Wielkopolskich został utożsamiony z 56 Pułkiem Piechoty Wielkopolskiej.

 

HISTORIA

Historia pododdziału jakim jest batalion dowodzenia w 17 Wielkopolskiej Brygadzie Zmechanizowanej rozpoczyna się w 1996r. kiedy to pojawił się on w strukturze etatowej jednostki. Trzon ówczesnego batalionu dowodzenia stanowiły kompania łączności oraz kompania ochrony i regulacji ruchu. Pierwszym dowódcą pododdziału był mjr. Tadeusz Zieliński. Następnie batalionem dowodzili:

1999 - 2002   kpt. Józef Pas

2002 - 2004   kpt. Radosław Szymankiewicz

2004 - 2006   ppłk Wojciech Ziółkowski

2007 - 2012   ppłk Jacek Krawiec

2012 - 2016   ppłk Grzegorz Kaliciak

2016 - 2018   ppłk Wojciech Luzak

2018 -             ppłk Mirosław Kuczyński


STRUKTURA BATALIONU DOWODZENIA

 

SYMBOLIKA i  BARWY (PROPORCA BATALIONU)

 

 

  


PRZEZNACZENIE I STRUKTURA PODODDZIAŁU

Batalion dowodzenia Strzelców Wielkopolskich jest pododdziałem bezpośrednio podporządkowanym dowódcy Wielkopolskiej Brygady, przeznaczonym do zabezpieczenia warunków organizacyjno-technicznych umożliwiających właściwe funkcjonowanie systemu dowodzenia i łączności.
Do podstawowych zadań batalionu należy przygotowanie, rozwijanie i wyposażanie stanowisk dowodzenia (SD), ich ochrona i obrona, zapewnienie organom dowodzenia łączności z przełożonym, podwładnymi i współdziałającymi we wszystkich rodzajach działań, zarządzanie sieciami komputerowymi oraz regulacja ruchu podczas przemieszczania.
Pododdział stacjonuje w garnizonie Międzyrzecz. Strukturę batalionu tworzą dwie kompanie dowodzenia, kompania logistyczna i pluton chemiczny. W skład każdej kompanii dowodzenia wchodzą takie pododdziały jak: drużyna zabezpieczenia, pluton radiowy, pluton łączności, pluton ochrony i regulacji ruchu oraz grupa ewakuacji medycznej.

SPRZĘT

Aby sprawnie realizować swoje zadania Strzelcy Wielkopolscy dysponują nowoczesnym, specjalistycznym sprzętem, jak:

Zautomatyzowany wóz dowodzenia na transporterze opancerzonym

Ruchomy Węzeł Łączności Cyfrowej RWŁC-10/T

Mobilna Kancelaria Kryptograficzna MKK-03

Aparatownia Wielokanałowego Radiodostępu Simpleksowego (AWRS)

Zestaw do rozpoznania skażeń na samochodzie BRDM-2rs

Instalacja rozlewcza IRS-2M

Kołowy Transporter Opancerzony ROSOMAK M3

Stosowana technologia pozwala na przesyłanie informacji o sytuacji bieżącej na polu walki z opóźnieniem liczonym w minutach i sekundach. Aby zapewnić właściwe zabezpieczenie teleinformatyczne, czego wymaga dynamika współczesnych działań, batalion dowodzenia korzysta ze zintegrowanego węzła teleinformatycznego JAŚMIN w połączeniu z kontenerami MMSD II generacji, które gotowość do pracy osiągają już do 20 minut po zatrzymaniu pojazdu.

 


Dowódca Batalionu Dowodzenia

ppłk Mirosław KUCZYŃSKI



powrót