BIP
 

Batalion dowodzenia Decyzją Nr 84/MON Ministra Obrony Narodowej z dnia 17 marca 2010 roku przejął dziedzictwo tradycji 2. Pułku Strzelców Wielkopolskich oraz 56. Pułku Piechoty Wielkopolskiej, otrzymał wyróżniającą nazwę „Strzelców Wielkopolskich” oraz  imię patrona, por. Jana Rzepy.

PATRON

Por. Jan Rzepa urodził się 14 czerwca 1899 r. w Ćmachowskich Hubach k. Wronek, w rodzinie robotnika rolnego jako najmłodsze dziecko z siódemki rodzeństwa. W 1917 r. został powołany do armii niemieckiej i skierowany do Frankfurtu nad Odrą, wcielony do 12 pułku grenadierów a po przeszkoleniu skierowany na front zachodni do Francji. Walczył pod Verdun, gdzie jako jedyny z obsługi ciężkiego karabinu maszynowego przeżył wybuch pocisku artyleryjskiego. Ranny znalazł się w szpitalu. Po zawieszeniu broni skierowany został do Cottbus, skąd wyjechał na urlop do domu. Uczestniczył w Powstaniu Wielkopolskim od momentu jego wybuchu, biorąc udział w opanowaniu więzienia we Wronkach 30 grudnia 1918 r. Pełnił służbę w oddziale stacjonującym we Wronkach. 6 stycznia 1919 uczestniczył w wypadzie powstańców z Wronek na stację kolejową w Miałach, który przyniósł opanowanie tej miejscowości i okolic. Następnie wraz z grupą powstańców został przydzielony do powstańców z Grodziska. Przebywał w Zbąszyniu, Opalenicy i Wolsztynie.

Walczył w szeregach 3 kompanii karabinów maszynowych III batalionu 2 pułku strzelców wielkopolskich (późniejszego 56pp), utworzonej w marcu 1919 r., którą dowodził sierż. Cieślik. We wrześniu 1919 r., wraz ze swoją jednostką, wyruszył z Kościana na front wschodni. Brał udział w walkach w okolicach Bobrujska, walkach odwrotowych (Leśna, Słonim, Świsłocza, Krynica, Kamieniec Litewski, Gnojono. Jego jednostka wzięła udział w zwrocie zaczepnym znad Wieprza, w ramach operacji znanej jako „Cud nad Wisłą”. Dalej brał udział w walkach nad Berezyną i w opanowaniu Baranowicz i Mińska. Jan Rzepa został odznaczony krzyżem litewsko-białoruskim, a 56 pułk piechoty jako jeden z 14-tu pułków piechoty (na 90) za zasługi wojenne został odznaczony Krzyżem Virtuti Militari. Po zakończeniu walk Jan Rzepa wraz z pułkiem trafił do Krotoszyna. Zdemobilizowany w 1922 roku założył rodzinę i zamieszkał w Pożarowie. W 1923 roku ożenił się z Panną Elżbietą Roszak. W 1930 roku przeprowadził się do Wartosławia. W 1939 został ponownie zmobilizowany, tym razem do jednostki saperów, z którą przebył cały szlak bojowy w składzie Armii Poznań gen. Tadeusza Kutrzeby. Dostał się do niewoli niemieckiej w okolicach Kutna. 11 października 1939 r. został zwolniony z obozu jenieckiego „Rosenblatt” w Łodzi. Wrócił do rodziny. Następnie został wywieziony na przymusowe roboty do Austrii, w okolice Wiednia. Stamtąd wrócił do domu 10 maja 1945 r., pokonując pieszo drogę około 800 km.
Po wojnie pracował w Poznaniu. W 1959 r. przeprowadził się do Wronek i podjął pracę w przedsiębiorstwie komunalnym gdzie doczekał się emerytury. We wrześniu 1999 uczestniczył w odsłonięciu Pomnika Powstańców Wielkopolskich i Kompanii Obrony Narodowej we Wronkach. Decyzją Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej został mianowany na stopień porucznika. Szczególnym wyrazem szacunku było ofiarowanie przez Pana Prezydenta RP Aleksandra Kwaśniewskiego Panu Janowi Rzepie w czerwcu 2001 r. pamiątkowej szabli oficerskiej. Porucznik Jan Rzepa od kwietnia 2004 roku był ostatnim Powstańcem Wielkopolskim. Ostatnim z tysięcy bohaterów wydarzeń z lat 1918-1919, które przyniosły Wielkopolsce wolność. 14 czerwca 2004r. całe Wronki obchodziły 105. urodziny ostatniego Powstańca Wielkopolskiego. Jan Rzepa w swoim długim życiu dochował się: czwórki dzieci, 18 wnuków, 36 prawnuków, 4 praprawnuków. Zmarł 23 marcu 2005 roku. Ostatniego Powstańca żegnały tłumy, delegacje, zaproszeni goście. 

TRADYCJE

Batalion dowodzenia, od 17 marca 2010r., dziedziczy tradycje 2. Pułku Strzelców Wielkopolskich oraz 56. Pułku Piechoty.

Po podpisaniu przez Niemcy 16 lutego 1919 rozejmu w Trewirze, kończącego formalnie walki na froncie wielkopolskim, utworzono z oddziałów powstańczych grupy zachodniej
2 Pułk Strzelców Wielkopolskich pod dowództwem ppor. Antoniego Nieboraka. Dzień 16 marca 1919 należy przyjąć jako datę powstania 2 Pułk Strzelców Wielkopolskich. Pułk liczył 15 oficerów, 216 podoficerów i 2440 strzelców.3 maja 1919 gen. piech. Józef Dowbor-Muśnicki rozkazem dziennym nr 119 zatwierdził dzień 8 maja (św. Stanisław) świętem pułkowym dla 2 Pułku Strzelców Wielkopolskich.
Stan liczebny pułku na dzień 15 marca 1919 r. wynosił: 15 oficerów, 216 podoficerów, 2400 szeregowych, 14 koni wierzchowych,  101 koni taborowych, 2812 karabinów, 51 ciężkich i lekkich karabinów maszynowych, 43 wozy taborowe, 12 kuchni polowych.
Pułk składał się z:
- I batalionu pod dowództwem ppor. S.Frydera ( później kpt. Janusza Wężyka), którego miejscem stacjonowania były Wronki,
- II batalionu ppor. B.Thomasa stacjonującego w Pniewach,
- III batalionu ppor. S.Siudy stacjonującego w Wolsztynie i Rakoniewicach,
- szkoły podoficerskiej w Lwówku.
W kompanii karabinów maszynowych wchodzącej w skład III batalionu służył najdłużej żyjący powstaniec wielkopolski, mieszkaniec Wronek, Jan Rzepa. Dodatkowo w skład pułku wchodziła kompania sztabowa karabinów maszynowych i pluton telefonistów.
11 kwietnia 1919 r., po ukończeniu szkolenia i uzupełnieniu wyposażenia, pułk zajął pozycje na froncie wielkopolskim od Kopaniny do Wronek.
Z dniem 1 maja dowództwo pułku objął kpt. Zygmunta Łęgowskiego a dotychczasowy dowódca ppor. Antoni Nieborak z dniem 16 maja objął stanowisko, zorganizowanego we Wronkach, batalionu zapasowego pułku.
W czerwcu 1919 roku pułk został włączony w skład 1 dywizji strzelców Wielkopolskich.
Pułk rósł w siłę osiągając w lipcu stan 3740 żołnierzy.

27 sierpnia został zastąpiony na froncie przez 6 pułk strzelców Wielkopolskich i skoncentrował się w rejonie Kościan-Śmigiel, gdzie został doposażony.
W dniach 5-7 wrzesień pułk wyruszył transportem kolejowym na front wschodni.
Około 12 września 1919 r. 2 pułk strzelców wielkopolskich przybył w rejon Hermanowicz dołączając do innych jednostek 1 Dywizji Strzelców Wielkopolskich, aby wziąć udział w wojnie polsko-bolszewickiej. 19 września pułk przeprowadził (wspólnie z innymi jednostkami) udaną akcję na Połock a następnie przesunął się w okolice Bobrujska.
W ramach ujednolicania nazewnictwa jednostek Wojska Polskiego zgodnie z rozkazem Ministerstwa Spraw Wojskowych z 10 grudnia 1919 r. pułk zmienił nazwę na 56 Pułk Piechoty (56pp) wchodząc w skład dywizji, która została przemianowana na 14 Dywizję Piechoty.
23.12.1920 r. 56 Pułk Piechoty Wielkopolskiej załadowany został na transport kolejowy i skierowany do Wielkopolski. Nie wrócił jednak już do swych poprzednich miejsc stacjonowania. Po krótkim pobycie we Wrześni i Śremie przeniesiony został do Krotoszyna.
W okresie przewrotu majowego krotoszyniacy udali się do Warszawy aby walczyć po stronie rządowej. Złożony tylko z żołnierzy starszego rocznika (22 oficerów i 427 szeregowych) pułk wyruszył 13.05.1926 r. do Warszawy gdzie wraz z 68pp i 14 pap utworzono grupę gen. Michała Żymierskiego.
Wojna polsko-niemiecka dla 56 Pułku Piechoty Wielkopolskiej pod dowództwem płk Wojciecha Tyczyńskiego rozpoczęła się 1 września 1939 r. wraz z przekroczeniem o godzinie 4.00 rano granicy państwowej przez 183 pułk landwehry na odcinku: Bestwin (Rayman) – Zduny (Pawlak) – Chachalnia (Łukowiak) – Sulmierzyce (Kubicki) – Uciechów (Cichoń). Próby przełamania dobrze zorganizowanej obrony i zdobycie Krotoszyna przez wojska niemieckie w pierwszym dniu wojny się nie powiodły. W wyniku ogólnie niekorzystnej sytuacji militarnej w Wielkopolsce 56 Pułk Piechoty, działając w systemie obrony 25 Dywizji Piechoty gen. Franciszka Altera, musiał opuścić pozycje obronne pod Krotoszynem. Następnego dnia pododdziały tego pułku wraz z dowódcą, zajęły pozycje nad rzeką Prosną, wzmacniając ugrupowanie obronne Armii Poznań gen. Tadeusza Kutrzeby. Pułk brał udział w bitwie nad Bzurą. "Dzień chwały" pułku przypada na 16 września, kiedy to pod Adamową Górą w walkach z 4 DP. zniszczono 32 czołgi. Po przebiciu się do Warszawy żołnierze pułku obsadzili odcinek na Ochocie między Fortem Szczęśliwice, a Mokotowski.
Wg etatów obowiązujących w 1939 r. pułk piechoty czynnej składał się z :
- trzech batalionów piechoty;
- kompanii przeciwpancernej;
- kompanii zwiadu;
- kompanii gospodarczej;
- plutonu przeciwgazowego;
- plutonu artylerii piechoty;
- plutonu łączności;
- plutonu pionierów.
Dowódcy pułku:
W okresie międzywojennym 56 Pułkiem Piechoty dowodzili:
ppor.Antoni Nieborak (od 16.03.1919),
kpt./ppłk Zygmunt Łęgowski (od 01.05.1919),
płk dypl. Zygmunt Dzwonkowski  (od 15.07.1927),
ppłk/płk piech. Marian Józef Ocetkiewicz (od 28.01.1929),
ppłk/płk piech. Wojciech Jan Tyczyński (od 28.06.1933).
kpt. Jan Błyskosz p.o. (w czasie przebijania się z puszczy Kampinowskiej do Warszawy, zaledwie kilka dni pod nie obecność dowódcy, który był prawdopodobnie nieprzytomny).

Zgodnie z decyzją Kanclerza i Kapituły Orderu Wojennego Virtuti Militari, batalion dowodzenia Strzelców Wielkopolskich został utożsamiony z 56 Pułkiem Piechoty Wielkopolskiej.

 

HISTORIA

Historia pododdziału jakim jest batalion dowodzenia w 17 Wielkopolskiej Brygadzie Zmechanizowanej rozpoczyna się w 1996r. kiedy to pojawił się on w strukturze etatowej jednostki. Trzon ówczesnego batalionu dowodzenia stanowiły kompania łączności oraz kompania ochrony i regulacji ruchu. Pierwszym dowódcą pododdziału był mjr. Tadeusz Zieliński. Następnie batalionem dowodzili:
1999  – 2002     kpt. Józef Pas
2002  – 2004    kpt. Radosław Szymankiewicz
2004 – 2005  w/z kpt. Sławomir Modliński
2005 – 2007  mjr Wojciech Ziółkowski
2007   ppłk Jacek Krawiec
Po zmianach etatowych aktualną strukturę batalionu dowodzenia stanowią dwie kompanie dowodzenia, kompania logistyczna oraz pluton chemiczny. Działanie pododdziału wspomagane jest sekcjami: personalną, operacyjną oraz logistyczną.


STRUKTURA BATALIONU DOWODZENIA

 

SYMBOLIKA i  BARWY (PROPORCA BATALIONU)


PRZEZNACZENIE I STRUKTURA PODODDZIAŁU

Batalion dowodzenia jest pododdziałem bezpośrednio podporządkowanym dowódcy 17 brygady zmechanizowanej i przeznaczony do rozwinięcia i zabezpieczenia funkcjonowania stanowisk dowodzenia oraz systemu łączności brygady. W czasie pokoju batalion realizuje proces szkolenia przygotowujący do wykonania zasadniczych zadań w składzie brygady zgodnie z jej wojennym przeznaczeniem. Miejscem stacjonowania batalionu jest garnizon Międzyrzecz
Batalion składa się z pododdziałów dowodzenia, kompanii logistycznej i plutonu chemicznego. Stanowiące trzon pododdziału kompanie dowodzenia rozwijają stanowiska dowodzenia brygady i odpowiadają za:
• zabezpieczenie łączności radiowej i  telefonicznej;
• okablowanie strukturalne stanowisk dowodzenia oraz zarządzanie sieciami komputerowymi;
• ochronę i obronę stanowisk dowodzenia oraz zapewnienie regulacji ruchu  podczas ich przemieszczania.

SPRZĘT

Na wyposażeniu batalionu dowodzenia są min.: wozy dowodzenia ZWD-1 i ZWD-3, aparatownie specjalne: zintegrowane węzły teleinformatyczne, wozy kablowe, pojazd pocztowy PWP, mobilne moduły stanowiska dowodzenia, pojazdy rozpoznania skażeń, instalacje rozlewcze IRS na Star 266 a także wyposażenie dodatkowe (polowy sprzęt łączności, łącznice, centrale, radiostacje UKF, czy agregaty prądotwórcze).

 


Dowódca Batalionu Dowodzenia

ppłk Wojciech LUZAK


Data i miejsce urodzenia: 06.07.1964, Strzelin


Wykształcenie, szkolenia kursy:

2015 - Akademia Obrony Narodowej, Turystyka Historyczna i Militaria, studia podyplomowe.

2012 - Akademia Obrony Narodowej, Bezpieczeństwo Narodowe, studia wyższe, magister

1989 - Wyższa Szkoła Oficerska Wojsk Zmechanizowanych - Wrocław

1992 - Liceum Ogólnokształcące, średnie matura.


Przebieg służby wojskowej:

1985-1989 - Słuchacz WSOWZmech

1989-1999 - Dowódca plutonu czołgów / 17pz

1999-2000 - Oficer Szkoleniowy /17BZ

2000-2000 - Dowódca Kompanii /17BZ

2000-2004 - Szef Sekcji Operacyjnej / 17BZ

2004-2004 - Oficer Operacyjny /PKW Irak

2004-2006 - Szef Sekcji Operacyjnej / 17BZ

2005-2005 - Szef Wydziału / PKW Irak

2006-2007 - Oficer Sekcji /17BZ

2007-2007 - Oficer Operacyjny / PKW Irak

2007-2012 - Oficer Sekcji /17BZ

2011-2011 - Szef Zespołu / PKW Afganistan

2012-2016 - Szef Sekcji Wychowawczej /17BZ

2016-…     - Dowódca Batalionu / 17BZ


Awanse:

1992 - porucznik

2002 - kapitan

2012 - major

2016 - podpułkownik


Ordery, medale, wyróżnienia:

2003 - Brązowy Medal Siły Zbrojne w Służbie Ojczyzny

2005 - Brązowy Medal za Zasługi dla Obronności Kraju

2011 - Medal w służbie ISAF

2011 - Gwiazda Iraku

2011 - Gwiazda Iraku

2012 - Srebrny Medal Siły Zbrojne w Służbie Ojczyzny

2012 - Srebrny Medal za Zasługi dla Obronności Kraju


Zainteresowania:

Turystyka, Historia, Militaria oraz jazda rowerem MTB


Rodzina:
Żonaty, jedno dziecko

powrót